Geschiedenis

In 1998 verblijven we voor een korte vakantie in Ierland. Spontaan bellen we Linda Gover van de Owenmore kennel die vlakbij Cork woont. We zijn een beetje brutaal en nodigen ons zelf uit om naar de puppen te komen kijken die er geboren zijn. We worden er van harte uitgenodigd en anderhalf uur later zitten we tussen de Ierse Wolfshonden van 8 weken oud.

Linda

Linda Gover is een gerenommeerd fokker van Ierse Wolfshonden en ook internationaal keurmeester. Haar honden staan hoog aangeschreven en ze kent werkelijk iedereen in de Ierse Wolfshonden wereld. Dat bleek ook wel toen we haar vroegen of wij in aanmerking zouden komen voor een pup. Een telefoontje naar Nederland om te horen of wij geschikte mensen waren voor een Ierse Wolfshond. Het antwoord was kennelijk voldoende om een hond toe te wijzen. Ruim een jaar daarvoor waren we al de gelukkige eigenaren geworden van Knockmaroe ‘Tinker’ Glennfinnan en werden we verblijd met Owenmore ‘Famke’ Orla.

Linda Gover is onder andere schrijfster van het boek The Irish Wolfhound ‘world of dogs’

We hebben jaren contact gehad met Linda Gover en ze heeft ons van de nodige goede adviezen voorzien en we waren trots dat zij ons tweemaal een hond toevertrouwde want dat was geen vanzelfsprekendheid. Helaas overleed Linda Gover na een ernstige ziekte op een veel te jonge leeftijd

Schermafbeelding 2019-01-03 om 13.29.46

Tijdens ons verblijf in Ierland was het natuurlijk ook de beste gelegenheid om plannen te smeden voor de toekomst. Gezellig bij het open vuur in de cottage ‘Ballincurra’ besloten we in de toekomst een nestje te gaan fokken en zo werd een aanvang genomen met de kennel ‘Ballincurra’.

In de jaren die volgden hebben we twee nestjes gehad. Het eerste nest was van Tinker en Famke en daaruit hebben twee Ierse Wolfshonden gehouden namelijk Aghaboy en Assumpta. In de loop der tijd kwamen Niamh, Siobhan, Mac en Deirdre erbij en hebben we een nestje gehad van de combinatie Aghaboy en Niamh waaruit we Brennain en Broanan hebben aangehouden. Ook werd de roedel uitgebreid met de Oudduitse Herder Bono van ’t Olde Salland die zich al snel ontpopte als de ultieme leider van de groep.

Zoals helaas de natuur in elkaar zit hebben we in de loop der tijd afscheid moeten nemen van onze Ieren en tegelijkertijd deden de Oudduitse Herders hun intrede. Er moest een vriendinnetje komen voor Bono en dat werd Elzie. Elzie, een gesteriliseerd ODH-teefje, was een herplaatser die bij de fokker terugkwam omdat ze de buurt in Amsterdam wakker hield waar ze op 5 hoog achter werd gehouden op een balkon. Na Elzie kwam Paddy als pup bij wie op jonge leeftijd een partiele epilepsie werd geconstateerd. Zoals Baukje altijd zegt: “Na drie houd je op met tellen” en dus was er ruimte voor Buck. Buck was teruggekomen bij de fokker i.v.m. gedragsproblemen en ook de fokker kon Buck niet aan. Hoewel voor ons een lieve hond bleek hij behoorlijk gevaarlijk voor derden en bleef dat totdat hij de regenboog brug overging.

Hoewel we na de Ieren hadden besloten voorlopig niet meer te fokken werden we uitgenodigd voor een fokkers- en dekreuen overleg omdat Buck was aangekeurd als dekreu. Uiteindelijk heeft dit geleid tot het fokken van Oudduitse Herders.

Zoals te lezen op deze website hebben we een roedeltje Oudduitse Herders waarmee we af en toe een nestje fokken maar ook is ons vuurtje weer opgelaaid voor wat betreft de Ierse Wolfshonden en zijn we enthousiast op zoek naar een Ierse Wolfshonden teef.

Reacties gesloten.